داستانی از ثمرین

^{پدر فقیري که سفره ی خالی منزل خویش را به دوش میکشد و صبح زود از خانه ي خود بیرون می زند به امید یک تکه نان حلال .}

^{و کودک دلبندش ظهر به بعد بیدار می شود و به تیک تاک ثانیه های نکبت بار و دیرگذر ساعت نصب بردیوار خانه ی کلنگی،که هر لحظه نزدیک است فرو بریزد می نگرد که لحظه به لحظه نزدیک شدن وقت شام و رسیدن پدر را نوید می دهد .}

^{گوشه ی اتاق نیز مادری دلسوز مشغول ...}

^{مادر زودپزی پر از آب بی محتوا بر روی اجاق نهاده تا * فس فس * آن در ذهن فرزند خویش یک شامی خوشمزه را تداعی کند .}

^{کودک بجز سکوت وغم وآه وصبر راهی ندارد ...}

^{صدای زودپز وصدای شکم طفل فقیر طنین انداز خانه ی محقر تک اتاقی شده و یگانه امیدی در دل کوچک اوست که پدر دست پر می آید ، غافل از اینکه پدر صبح تا شب بدنبال کار گشته وبی حاصل ، شرمسار پشت در ، باز با دستی خالی همچنان منتظر است تا خواب بر کودک نازش پیروز شود تاعرق شرم وی را نازدانه ی کوچکش نبیند ...}

^{صبح زود با صدای همهمه ی مردم که بهم میگفتند : دیشب در همسایگیتان صدای گریه می آمد شنیدی ؟ نشنیدی؟ خبرداری؟ مرده؟ چرا ؟}

^{همه خبر از مردن میدادند...}

^{کودک بیچاره سرنوشتش پاییز شد و عرق شرم پدر نیز تا آخر عمر خودش خشک نشد .}

نویسنده : محمد محمد پور ثمرین